Рэдзька алейная

Рэдзька алейная (Raphanus sativus L.) - гэта аднагадовая расліна яравога тыпу. Выкарыстоўваецца для тэхнічных, біяэнергетычных, кармова-сідэральных і меданосных мэт. У паржышчавых пасевах рэдзька алейная ў познавосеньскі перыяд фарміруе 20–25 т/га надземнай масы. Ураджайнасць яе фітамасы залежыць ад тэрмінаў і спосабаў сяўбы, а таксама фазы развіцця, у якой яе прыбіраюць. Пры вырошчванні рэдзькі ў звычайным яравым варыянце (а не як паўторнай культуры) ураджайнасць дасягае 50 т/га, у асобных выпадках і 80 т/га. Рэдзьку алейную лічаць аптымальным сідэратам — культура досыць холадатрывалая, дае шмат зялёнай масы за кароткі час і выдатна рыхліць глебу на прыстойную глыбіню. Таму яна можа шырока выкарыстоўвацца для аднаўлення ўрадлівасці глебы. Пры ранняй сяўбе гэта выдатны папярэднік для многіх зімавых культур. Для зялёнай масы рэдзькі характэрны добрыя смакавыя якасці, таму жывёлы ахвотна яе ядуць. Зразумела, рэдзька як і ўсе капусныя, утрымвае гарчычныя маслы, якія гаркавяць, таму рацыён кармлення не можа складацца з адной культуры. Напачатку генератыўнага развіцця насычанасць пратэіну ў раслінах дасягае 26–30%. Бялкі рэдзькі змяшчаюць шмат незаменных амінакіслот і адрозніваюцца высокай засваяльнасцю (страўнасць пратэіну ў зялёнай масе дасягае 85%). У зялёнай масе рэдзькі шмат кальцыю (2–3,5%), фосфару (0,5–1,2%), вітамінаў, асабліва аскарбінавай кіслаты, утрыманне якой у фазе бутанізацыі раслін дасягае 1000 мг% (да абсалютна сухога рэчыва).